Auteur Topic: Verdriet maar het is klaar  (gelezen 8196 keer)

do

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 3576
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #15 Gepost op: augustus 11, 2016, 00:22:09 am »
Kom vast goed.
Duimen maar.

Hungry®

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 698
  • Mechelen (België)
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #16 Gepost op: augustus 11, 2016, 10:06:55 am »
Dat is goed nieuws!
Grtjes.

kaela

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 557
    • Karins Kromsnavels
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #17 Gepost op: augustus 11, 2016, 17:55:59 pm »
Wat fijn dat je zo snel een goede plek hebt gevonden!

Het klinkt mij (gekleurd door mijn eigen ervaring) heel erg als verlatingsangst in de oren en de stress die dat oplevert werkt in alles door. Verdrietig voor jullie en verdrietig voor Max. Want het is bijna nooit mogelijk om de hond niet alleen te laten, dat hoort nu eenmaal bij een hondenleven.

Hopelijk gaat het Max heel erg goed op zijn nieuwe adres en voelt het voor jullie minder rot als jullie dat zien/horen. Neem het jezelf niet kwalijk, je hebt je uiterste best gedaan en nu ook je laatste verantwoording genomen door hem op een goede plek te herplaatsen. Sterkte!

bartje123

  • Full Member
  • ***
  • Berichten: 101
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #18 Gepost op: augustus 11, 2016, 20:17:51 pm »
Hallo allemaal en bedankt voor jullie reacties en begrip.
Ik heb een ervaren man gevonden. De vader van een ex collega. Hij werkt al zijn hele leven met Mechelaars. Hij heeft buiten Max nog twee Mechelaars. Zijn dochter, mijn ex collega is met hetzelfde virus besmet. Zij hebben alle contacten in de wereld en zo ben ik daar ook uiteindelijk terecht gekomen. Hij heeft Max vandaag opgehaald. Wij hebben afgesproken dat ik na de vakantie ga kijken hoe het gaat met Max. 
Ik kom net thuis van mijn werk en die stuiterbal is niet meer thuis. Dat voelt raar maar ik denk dat het zo beter is voor Max. Hoewel ik ervaring heb met honden heb ik de Mechelaar onderschat.
Dank voor jullie steun en goede raad.

Daar zal hij vast wel op zijn plaats zitten, ik kan u best geloven dat je zegt die "stuiterbal" is er niet meer ,een mechelaar kan idd heel opdringerig overkomen als hij een tijd alleen heeft doorgebracht dan is het voor hem 'jiha alle hens aan dek baasje is thuis en we gaan erin vliegen" dit is zo een veel voorkomend probleem voor sommige Mechel baasjes die een werkhond onderschatten.
Ik vind dat jij als baasje volkomen correct hebt gehandeld en op tijd hebt ingezien dat de hond boven u petje ging en je zal nu veel geruster kunnen leven
ben blij dat hij snel herplaatst is kunnen worden
vele groeten
bart

marjolein

  • Jr. Member
  • **
  • Berichten: 89
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #19 Gepost op: augustus 12, 2016, 09:31:30 am »
Misschien een wat late reactie maar ik vind het enorm fijn te lezen dat je een goede plek heb weten te vinden voor je Mechel. En idd die van mij is ook een stuiterbal. Ben nu weer gestart met trainen dat ie op de voordeurmat blijft zitten. Deed ie eerst wel en nu heeft ie weer verzonnen dat het even maar niet moet. Zo blijf je bezig met grenzen enz ook omdat ie zich doodverveeld op dit moment maar dat is een ander verhaal.
Jullie hebben een fijne plek met vriendjes perfect :good: :good: Menig baas mag hier een voorbeeld aan nemen

rik6230

  • Newbie Member
  • *
  • Berichten: 33
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #20 Gepost op: augustus 12, 2016, 22:11:32 pm »
Dank jullie wel voor jullie begripvolle reacties. Ik heb gisteren contact gehad met de nieuwe baas van Max en het gaat goed met hem. In tegenstelling tot hoe hij het bij ons had is hij nu buiten. Hij heeft een buitenren met een geïsoleerd hok. De nieuwe baas gaat met Max sporten.
Ik ga niet elke dag vragen hoe het met hem gaat maar dat is best moeilijk. Over drie weken ga ik zelf kijken.
Groet,

Rik en Max

Chantal

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 16959
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #21 Gepost op: augustus 13, 2016, 13:36:04 pm »
Ondanks je verdriet moet je blijven geloven dat je voor Max de juiste keuze hebt gemaakt.
Max was waarschijnlijk echt niet geschikt als huishond. Hij is nu in goede handen.
Vaak blijft een hond totdat er ongelukken gebeuren en dat moet je niet willen.


En ja de leegte blijft totdat die weer wordt ingevuld door een andere viervoeter. Eerst even alles tot rust laten komen. En langzaam gaan uitkijken naar een nieuwe kans. Want ik geloof echt dat de juiste hond bij jullie een gouden mandje krijgt...
Of jullie opnieuw voor een Mechelaar gaan? Geen idee. Laat het ons eens weten.
Het ga je goed!

Hungry®

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 698
  • Mechelen (België)
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #22 Gepost op: augustus 15, 2016, 22:34:15 pm »
Mooi verwoord Chantal. Het falen met Max hoeft geen echte issue te zijn om zichzelf te gaan veroordelen. Weliswaar lijkt het me uiteindelijk een mooie oefening om na te denken over het verloop van de relatie: vanaf nul tot het punt dat het niet meer ging.
Op dezelfde leeftijd kwam ik ook op een punt dat het erop of erover ging. Het werd een nogal harde confrontatie waar ik noodgedwongen haar moest dwingen om bakzeil te halen, ik ga hier niet over uitwijden. Het was uiteindelijk nogal hard.
Maar het hielp....noodgedwongen.  En als ik dan terugblik over de fouten die ik hiervoor maakte denk ik zo....volgende keer maak ik die fouten niet meer maar er komt geen volgende keer meer. Te oud om terug te beginnen.
Die fouten waren een verkeerde benadering met betrekking tussen de positie van mezelf tegenover de hond. De lijn zat verkeerd. De lijn zit nog een stuk raar, maar we kunnen er mee leven.

rik6230

  • Newbie Member
  • *
  • Berichten: 33
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #23 Gepost op: augustus 16, 2016, 21:14:09 pm »
In een PB  is mij gevraagd ons traject met Max te beschrijven. Het valt mij echt moeilijk omdat ik weet dat het niet aan Max heeft gelegen maar aan mij zelf. Ik schrijf het hier omdat misschien iemand anders er nog iets aan kan hebben.
Ik ben 57 jaar en heb altijd honden gehad. Voor Max was dat een Golden. Een heerlijk beest.
Wij gingen voor een Mechelaar omdat wij het een prachtige hond vinden maar ook omdat wij vrijstaand gingen wonen in een voormalig recreatiepark. Ik werk onregelmatig dus ik vond het een geruststellend idee een Mechelaar achter de deur te hebben als mijn vrouw alleen thuis was. Ik had mij goed ingelezen in het karakter van een Mechelaar. Ik dacht te weten wat ik in huis haalde. Wij kregen Max toen hij 8 weken oud was. Ik kwam bij die fokker terecht via een collega.
Ik heb niet uitputtend geïnformeerd naar de lijn van Max. Ik heb zijn ouders gezien maar ik wist daar verder niet veel van. (Het blijkt nu dat Max uit een echte werklijn komt.) Max ging mee en kwam dus terecht op dat park.
Ik denk dat 80 % van de bewoners een of meer honden hebben. Het zijn bijna allemaal vrijstaande woningen waar de hond lekker los kan lopen in de tuin. Als ik met Max over het park liep naar de uitgang om het bos in te gaan moesten wij langs die honden. Bijna elke hond, groot en klein, klom in de afrastering als wij voorbij liepen. In het begin was Max bang en trok hij zich terug. Later begon hij "agressief " terug te reageren. Als een hond achter de draad begon te blaffen kroop Max er in het kwadraat bovenop. Ik liet hem zijn gang gaan omdat ik dacht dat het goed was. Later realiseerde ik mij dat het niet goed was. Wij waren al met hem op een puppie cursus naar dat hielp niet echt. Wij hebben daarna meerdere sessies gedaan bij een kynoloog maar ook dat hielp niet echt. Max bleef heel agressief naar andere honden, zelfs naar puppy's. Wij hadden ons tuin helemaal afgezet met draadgaas. Hij duwde de spijkers uit de palen en kauwde de strips kapot. Tijdens mijn laatste ronde viel hij uit naar de buurhond. Ik had de hond niet gezien, het verraste mij totaal. Ik  pakte Max in zijn halsband en toen beet hij mij in mijn rechter en linker arm. Dat vind ik niet erg maar als mijn vrouw met hem loopt kan het mis gaan Ik denk dat hij, indien hij de kans heeft, andere honden afmaakt. Ik wil dat risico niet lopen. Ik vind het verschrikkelijk. Als ik thuis kwam keek hij mij aan. Hij sprong tot boven mijn hoofd. Hij was mijn vriend maar ik moest hem loslaten. Vreselijk
Groet,

Rik en Max

kaela

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 557
    • Karins Kromsnavels
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #24 Gepost op: augustus 16, 2016, 21:51:28 pm »
Een opeenstapeling van verkeerde ervaringen en helaas zien wij dat als mens vaak pas zo laat.  Het heeft als gevolg gehad dat Max veel stress had. Angst, agressie (wat voor mij dan al snel als angstagressie klinkt en dat is qua fysieke stress loodzwaar voor een hond) en hij kon ook niet goed alleen zijn. Allemaal factoren die alle stress hormonen keer op keer volledig aangejaagd hebben en dan ben je aan het dweilen met de kraan open. Dat heb je niet expres gedaan, dus dat hoef je jezelf helemaal niet kwalijk te nemen.

Wat wél van belang is, is dat er veel trainbaar is. Waarbij je nu op een punt met Max kwam dat je al 10 of misschien wel 100 punten achter stond en dat is een extreem lastig begin punt. Maar er zijn vele manieren om een hond, ook in zulke moeilijke situaties aan te leren wat je wél wilt.
Ik word dan ook extreem verdrietig van de post van Hungry, dat er met harde hand ingegrepen is bij Roos. Ik kan daar met mijn pet niet bij. Ik geloof er niet in en ik begrijp niet waarom er enkel gedacht wordt vanuit overheersing, dominantie en geweld.

De waarheid is dat het gewoon niet altijd past, in de totaalsituatie. En dat is heel verdrietig, maar wel de waarheid. Dus jezelf kwalijk nemen dat hij alleen moest zijn en dat hij langs die aanstormende honden moest, heeft geen zin. Wist je toen wat je nu weet, had je het anders gedaan. Maar je hebt hulp gezocht, je hebt je best gedaan en je hebt niet opgegeven tot je op het eindpunt kwam.

Het enige wat nu telt is of Max op zijn plek zit. Om heel eerlijk te zijn, als mijn gevoel (volledig gekleurd door mijn eigen ervaringen en door de beperkte indruk die door een forum verkregen kan worden!) over zijn verlatingsangst klopt, dan weet ik niet hoe fijn hij zich in een kennel voelt. Maar als hij daar goed aard en het werk leuk vindt, dan zit hij goed en dat is het enige wat van belang is. Ik vind het van liefde en betrokkenheid getuigen hoe je hier over hem schrijft en dat jullie deze keuze voor hem gemaakt hebben. Chappeau.

Hungry®

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 698
  • Mechelen (België)
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #25 Gepost op: augustus 17, 2016, 07:47:27 am »
Bedankt Rik dat je dit met ons wilde delen.

Hungry®

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 698
  • Mechelen (België)
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #26 Gepost op: augustus 17, 2016, 22:12:30 pm »
Ik word dan ook extreem verdrietig van de post van Hungry, dat er met harde hand ingegrepen is bij Roos. Ik kan daar met mijn pet niet bij. Ik geloof er niet in en ik begrijp niet waarom er enkel gedacht wordt vanuit overheersing, dominantie en geweld.
De essentie beste kaela is dat zij op dat moment overheersing, dominantie en geweld pleegde. Op mijn persoon. Ik pikte dit niet verder.
Heb haar niet geslagen, zelfs geen hand gebruikt: heb haar twee maal even mijn zijkant laten voelen met een slipkoord. Wat hier in België zowat de gewoonte is met moeilijke honden. Sindsdien weet ze dat ze me meer moet overrulen.
Ik spreek uit ervaring....vanaf de pup tot nu en nu is alles gladgestreken, buiten een paar foutjes een mechelaar eigen.

Chantal

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 16959
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #27 Gepost op: augustus 18, 2016, 12:34:32 pm »
Beste Hungry en Kaela, geen Mechel is hetzelfde. Jullie honden zijn totaal verschillend, jullie als persoon zijn totaal verschillend. En zoals ik het de afgelopen tijd heb mogen ervaren liggen jullie visies over de opvoeding mijlenver uit elkaar. Dat maakt het voor derden moeilijk om te kiezen wiens verhaal nu de waarheid is... Nou er is geen waarheid, want het verhaal is nooit zwart-wit... Mechels zijn er in allerlei soorten.....50 tinten grijs....
Heb respect voor elkaars mening en probeer je de juiste grijstint te kiezen bij het verhaal dat je leest. Hoe is die hond? Hoe is die baas? En wat nog belangrijker is: hoe is de combinatie?

Belangrijk is dat degene die hier met zijn hulpvraag komt een passend antwoord krijgt.

@Rik: dank je wel  voor je verhaal. Jij hebt dit "boek" gelezen. Je bent niet de eerste en je zult niet de laatste zijn. Maar misschien dan iemand die van plan is om voor een Mechel te kiezen jouw verhaal meeneemt in zijn overweging. En daarmee dan ook een passende beslissing neemt.

kaela

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 557
    • Karins Kromsnavels
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #28 Gepost op: augustus 18, 2016, 18:34:46 pm »
Beste Hungry en Kaela, geen Mechel is hetzelfde. Jullie honden zijn totaal verschillend, jullie als persoon zijn totaal verschillend. En zoals ik het de afgelopen tijd heb mogen ervaren liggen jullie visies over de opvoeding mijlenver uit elkaar. Dat maakt het voor derden moeilijk om te kiezen wiens verhaal nu de waarheid is... Nou er is geen waarheid, want het verhaal is nooit zwart-wit... Mechels zijn er in allerlei soorten.....50 tinten grijs....
Heb respect voor elkaars mening en probeer je de juiste grijstint te kiezen bij het verhaal dat je leest. Hoe is die hond? Hoe is die baas? En wat nog belangrijker is: hoe is de combinatie?

Je hebt gelijk Chantal. En daarom voel ik mij dan ook niet meer thuis hier. Hungry's post waar ik op reageer is 100% anders dan zijn reactie op mijn post. Het ene was van harde hand zo erg dat hij het maar niet uit de doeken zou doen, vervolgens is het niet meer dan twee zachte aanrakingen. Ammahoela.

Geen zorgen, schoon het topic als je wilt. Ik groet jullie allen en ik vertrek. Ik bespaar mij deze frustraties liever.

Rik, mijn oprechte excuses voor de vervuiling van je topic, ik wens jou nogmaals veel sterkte en ik hoop voor jullie dat je steeds goed nieuws zult krijgen over Max en zelf ter zijner tijd toe zullen zijn aan een fijne nieuwe hondenvriend.

moeli

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 5622
    • vandenhegakker
Re: Verdriet maar het is klaar
« Reactie #29 Gepost op: augustus 21, 2016, 20:21:25 pm »
jammer kaela, las altijd graag je reactie's, ik ben ook van mening dat geweld, dominantie en overheersing niets oplevert, ik denk dat agressie met agressie beantwoorden, alleen maar meer agressie oplevert, een hond reageert vanuit zijn hond zijn, hij kan er niet over nadenken, maar wij wel, maar vaak heeft het geen zin om mensen te overtuigen, want alleen mensen die echt advies willen, staan open voor andere meningen,  afgelopen week met een collega gewerkt die met haar mechelaars knpv traint en in haar optiek is de enige manier die werkt om een mechelaar in toom te houden of iets af te leren, is de hond net zo lang te wurgen tot zijn tong "blauw " ziet, ik gruwel daarvan, maar haar overtuiging is dat dit de enige manier is, en ja, ik heb gemerkt dat het geen enkele zin heeft om haar een andere manier te laten zien, groetjes annemieke