Bedankt allemaal...
Het is inderdaad onwerkelijk...Kan me eigenlijk nog altijd niet voorstellen dat hij er niet meer is.
De hele film draait seconde per seconde al de hele dag opnieuw af in mijn hoofd.
Toen we hem vonden in zijn slaaphok, zei ik al tegen mijn man: "dit is niet goed, dit haalt hij niet".
Ik moet mezelf dwingen om niet te hard na te denken, over hoe lang hij daar gelegen heeft, alleen, en met zoveel pijn. 
Ik ben onze DA'en dankbaar, ze hebben met z'n drieën bijna 3 uur alles gedaan wat ze konden, maar eigenlijk wist ik het al...
Zo raar, het is de hond die ik thuis het meest vervloekt heb, waar ik mee geknokt heb, waar ik om gehuild heb van frustratie, waarvoor ik voor elke training en wedstrijd de moed uit mijn schoenen moest rapen. Een immens grote mond, met een klein hartje. Maar zò de strijd moeten verliezen, en hem zo zwak zien...
Volgende week komt hij terug thuis, hij wordt gecremeerd. De eerste hond waarvoor ik zoiets heb moeten en willen beslissen. Ik had het nog lang niet verwacht, één van de oudere honden misschien...
Ik lees dit nu pas.
Shit, shit, ik zit met de tranen in mijn ogen.
zo'n grote hond, de band die je had met je ettertje Gio, waar je zoveel aan geleerd hebt.
De meesten zouden afgehaakt hebben, waar jij net doorging met Gio.
Gio, rust zacht.
Perle, je zal dit juweeltje nooit vergeten, Gio was een blauwdruk op je "zijn".
Hopelijk vindt Gio een zeer bijzonder plaatsje in je hart, die in de toekomst een glimlacht op jouw gezicht tovert.
Gio was er niet voor niets, ben er vrij zeker van dat je Gio vaak zal terug "zien" in je andere honden.
Heel veel sterkte met het verlies. Laat los en probeer te genieten van de mooie herinneringen.
Het ga je goed, Do
