Zoals jullie allemaal al hebben gelezen ging Roxy binnen een week zo hard achteruit dat wij het onvermijdelijke hebben moeten doen en haar hebben moeten laten inslapen...Het is zo verdrietig om haar te missen, maar het was nog verdrietiger om haar zo hulpeloos te zien en de laatste anderhalve dag hadden we het idee dat ze pijn had, want als ze werd geholpen met optillen, bromde ze. Het kon echt niet meer, maar wat een intens verdriet.....Roxy kwam als vrolijk, dartel pupje in ons leven en dat is ze ook altijd gebleven. Ze 'diedelde" door het leven en speelde wat af met Varras.. Vorige week heeft ze nog als altijd liggen rollen van plezier op het kleed. Je zou haar echt geen 13 geven.....maar het noodlot traf haar en ons als een bliksem. Wat een rijkdom heeft ze ons gegeven, 3 prachtige nesten...19 heerlijke pups, waarvan er nog 18 leven...
Je avonturen met de behendigheid. Menige flyer op de wip. Brullen moest ik altijd dat je op de WIP liep i.p.v. op de katteloop. En echt geen een keer onder de indruk van die "vlieglessen" We berusten ons nu in de wetenschap dat ze bevrijd is van pijn en heerlijk weer met Varras dolt in de hondenhemel. Tranen biggelen over mijn wangen...Dag lieve Diet....
Roxy toen ze 13 jaar werd.
en Roxy als pup met haar guitige boeveblik.... Dag lieverd...
