Belgische Herders Forum

Hallo iedereen,

Momenteel ben ik al zo’n anderhalf jaar actief bezig met het voorbereiden van de aanschaf van mijn toekomstige, eerste hond. Eigenlijk heb ik altijd al een hond willen hebben en ben ik m’n hele leven al geïnteresseerd geweest in de verschillende rassen en hun karakters. Op zeer jonge leeftijd begon ik al met het lezen over de rassen, het verzamelen van hondenboekjes, hondenencyclopediën, etc. Zelfs toen ik op 10-jarige leeftijd een konijn als huisdier kreeg – als alternatief voor een hond-, had ik al enkele boeken achter de kiezen omtrent de verzorging en huishouding van dit uiteindelijk toch wel bijzondere huisdiertje. Het is uiteindelijk bijna 10 jaar geworden, hoewel de dierenarts me in het begin van z’n leven had gezegd dat dit maar weinig konijnen gegund is. Waar ik eigenlijk wil op aansturen, is dat ik graag voorbereid ben, voor alles. Daarom dat ik sedert anderhalf jaar, met het einde van de studies in zicht, me weer actief heb bezig gehouden met de geschikte hond voor mij.

De eerste periode was vooral het heropfrissen van welke rassen er nu specifiek bestaan en deze afwegen tegenover mijn verwachtingen van een hond. Ik kwam uiteindelijk bij twee bijzondere rassen; de Rhodesian Ridgeback en de Mechelse Herder. De Rhodesian kreeg mijn aandacht door zijn mooie uiterlijk en krachtig voorkomen, de Mechelse Herder kreeg mijn aandacht wegens zijn trouwe karakter, zijn eeuwige liefde voor de baas en - uiteraard – zijn grote will to please. Toch begon ik me eerst te verdiepen in de Ridgeback, die toch ergens een voorkeur had omwille van zijn uiterlijk en redelijk waaks karakter. Vandaar dat ik dan ongeveer een jaar geleden op verscheidene Ridgebackfora mijn verhaal deed in de hoop wat bij te leren en meningen te verzamelen. De conclusie was eigenlijk voor de hand liggend, de Ridgeback zou me niet aarden wegens (mogelijk/soms) gebrek aan gehoorzaamheid en dit werd tijdens het gehele proces voor mij steeds belangrijker. Het gebrek aan gehoorzaamheid bij de Ridgeback komt voornamelijk voor bij het ruiken van wild (jachtinstinct) en kan anders misschien wel in toom gehouden worden, maar ik vind eeuwige trouw en constante gehoorzaamheid toch wel een must bij een hond. Je stopt er immers immens veel tijd en wat geld in, het minste wat je dan als eigenaar mag verwachten is wat trouwheid en gehoorzaamheid. Nadat een goede vriend een Mechelaar had aangeschaft (show x werk), was voor mij het besluit dan ook snel genomen.

Momenteel ben ik bijna een jaartje uitsluitend bezig met de Mechelse Herder en dat een vriend een Mechelaar heeft, komt mij natuurlijk zeer goed uit. Zo kan ik me toch al iets beter inbeelden bij zijn karakter en hoe hij werkelijk is, in het dagelijkse leven. Telkens hij op reis gaat, neem ik het dan ook met plezier over en zorg ik ervoor dat ik er vooral niets verkeerd mee doe. Ik ga er met plezier mee wandelen en oefen er al wat graag de (basis)commando’s mee. Het oefenen (aanleren doe ik niet, niet mijn hond) van de commando’s vind ik eigenlijk het leukste en ik ga dan ook zeer graag mee bij het bezoeken van verscheidene clubs. Daarnaast heb ik er al ettelijke uren achter mijn computer op zitten, op zoek naar informatie op fora, zowel Nederlands- als Engelstalig om toekomstige problemen in de kiem te kunnen smoren. Tevens heb ik ook al verschillende DVD’s gezien van o.a. Ivan Balabanov en Leerburg, twee toch wel zeer gespecialiseerde mensen op het vlak van sporthonden. De aanpak van Ivan Balabanov spreekt me zeer sterk aan, maar ik betwijfel of je enkel en alleen met een positieve benadering een werklijn Mechelse Herder de baas kunt. Inderdaad, een werklijn. Een uitdaging, maar zo heb ik het graag. Ik ben zeer consequent, leer snel bij, ben actief en wil er toch proberen een sport mee te doen. Een werklijn spreekt me ook qua uiterlijk meer aan en het karakter zal ook beter aansluiten bij het mijne. Het zal af en toe vonken geven, maar you have to take the good with the bad. Uiteraard hoef ik niet het beste pupje uit het nest, helemaal niet. Ik heb al enkele kennels uitgekozen en misschien kunnen jullie hier jullie mening over kwijt, de situatie en achtergrond kennende. Probeer wel goed te beargumenteren met concrete gebeurtenissen... Ik heb veel kennels gevonden, maar er steken er enkele bovenuit. Deze kennels zijn: Perle de Tourbière, van de Utadreef, Elevage de Vulcain en dekreuen zoals Explosive-Eli en de nakomelingen van A’Tim (zeer mooie honden). Enkele hiervan heb ik al gecontacteerd en ik moet zeggen dat uit de reacties Perle de Tourbière me het meeste aanspreekt. Zowel de geschiedenis van de kennel als de fokker Jan Tinnemans, zijn honden vind ik op het eerste zicht iets minder. Ik heb graag een wat bredere, zwaardere, grote Mechelse Herder.

Maar goed, de reden waarom ik dit alles schrijf is om eventuele reacties uit te lokken die me zouden kunnen aanzetten tot nadenken of die me misschien zouden kunnen duiden op dingen die ik over het hoofd zou hebben gezien. Daarnaast heb ik nog enkele andere vragen:

1)   Kent er iemand toevallig een KNPV-vereniging in Nederland, maar toch in de buurt van Gent? Kan je het PH1-certificaat behalen als Belg met een Belgische hond?
2)   Hoe kan je het beste tijdens de opvoeding vermijden dat een hond agressief wordt naar andere honden toe? Het internet staat vol over dit onderwerp en eens de problemen oprijzen, zijn ze blijkbaar moeilijk op te lossen. Toch zie ik nergens iets staan over hoe je vermijdt dat dit tot stand komt. Uiteraard, agressieve honden vermijden, maar wat gebeurt er als je met je hond alle honden vermijd, zodat hij nooit een negatieve ervaring kan op doen? Of moet hij juist wel in contact komen met andere honden opdat hij nooit agressief naar ze zou zijn?
3)   Een vraagje van m’n vriendin: wat doe je als je hond tegen je begint op te rijden en is dit steeds uit dominantie? Mijns inzien mag je eigen hond nooit tegen je oprijden, ik vind het niet echt respectvol en vrij gevaarlijk als hieruit blijkt dat je niet de roedelleider bent of je hond je gezag ondermijnt, maar de tweede deelvraag vraag ik me toch ook wel af...


Alvast bedankt voor de tijd dat jullie gestoken hebben in het lezen van dit topic en ook bedankt voor de eventuele reacties.


Met vriendelijke groeten,

Zo...dat is nog eens een heel verhaal.
Je bent vastbesloten om een Mechel te nemen en tevens dat het een werklijn wordt.
Maar hoeveel je ook gelezen hebt over honden en hoeveel DVD´s je ook gekeken hebt, het zegt niets over jouw kwaliteit als hondengeleider. Wel over je vastberadenheid en dat je serieus hier over hebt nagedacht. Daarvoor mijn compliment.

Wat ik een beetje mis is of je er de plek en de tijd voor hebt. Je bent net klaar met je studie en zult dus gaan werken. Heb je in jouw vak genoeg tijd over voor een hond? Zeker een werkhond... Ik hoor te vaak dat men het zo mooi vind wanneer er een demo met politiehonden wordt gegeven en men wil dan ook zo'n hond. Daar gaat echter verrekt veel tijd in zitten. Die moet je vrij kunnen maken, desnoods de avonden. Een werkhond is niet tevreden met het kleedje voor de haard. Als je te weinig tijd in je hond steekt of je weet niet hoe je hem moet trainen, dan krijg je een vervelende of misschien zelfs gevaarlijke hond. Mocht je er toch voor gaan, dan zou ik je adviseren om de fokker jou een "rustige" pup te verkopen. Rustig is bij een Mechel al buitenlands woord.

Uit jouw verhaal begrijp ik dat je vriendin ook niet veel ervaring heeft met honden, misschien is een rustiger teefje dan een mooie start? Besef wel dat herders niet zo'n goed imago hebben en dat je dus niet overal welkom bent, zeker bij de kleinere honden is men gauw bang.

Agressie naar andere honden...ga naar een goede hondenschool waar ze je goed begeleiden hierin en ze je hond goed kunnen beoordelen. Verder als pup veel met andere honden in contact laten komen.

Rijden is bij mij een grote NEE, niet op mensen en ook niet op andere honden.

Ik wens je heel veel succes en lees eens verder op het forum wat de valkuilen voor beginners zouden kunnen zijn. Misschien dat hier al veel vragen door worden beantwoord.

Bedankt voor de reacties. Ik had de KNPV-site al eens vluchtig bekeken, maar ik heb pas net gevonden hoe je gemakkelijk per regio kunt bekijken welke clubs er zijn. En, realistisch gezien, zijn dat er niet zoveel. Clinge ligt goed en verder zijn er ook nog rond Bergen op Zoom enkele clubs. Maar eerlijk is eerlijk, hoelang hou je het vol om tweemaal per week bijna twee uur in de auto door te brengen om vervolgens voor enkele uurtjes te trainen...? Indien je rond 6u in Bergen op Zoom moet zijn op een weekdag, kan je eerst nog enkele Belgische files passeren ook. Realistische verwachtingen en realistische inspanningen zijn de sleutelwoorden van mijn voorbereiding. Ik kan stapel zot worden en me wijs maken dat ik 'elke dag uren zal trainen', maar dat is niet realistisch. Ik probeer gewoon rekening te houden met de minimum vereisten van dit soort hond én mijn minimum inspanningen die ik voor hem zeker voor de dag zal brengen. Chantal haalt dan ook een goed punt aan. In mijn eerste tekst had ik echter wel geschreven dat ik uiteraard eerst enkele maanden zou werken alvorens ik over zou gaan tot de aanschaf en dat mijn stage in het volgende semester hier ook een goede barometer voor zou zijn. Jammer genoeg was ik langer dan 60 minuten bezig geweest aan die tekst en toen ik wou 'verzenden', kreeg ik het log-in scherm en was alles weg. Dom dat ik het niet eerst in Word had geschreven, wat ik normaal altijd doe. Die domheid is dus afgestraft.

Verder ben ik me er ook van bewust dat lezen en zien me geen goede begeleider op zich maken. Die opmerking/waarschuwing heb ik ook gekregen van enkele fokkers. Ik moet al mijn theoretische kennis nog in praktijk kunnen omzetten, zoals dat bij zoveel dingen gaat. Mensen kunnen slim zijn, maar toch falen wanneer ze het bedrijfsleven instappen. Men kan deze lijn dus ook door trekken bij opvoeding (van zowel mensen als honden). Toch merk ik op dat er bij het opvoeden van honden vooral ook een flinke portie geduld en liefde bij komt kijken. Immers, zonder liefde, geen geduld. Hoe het eraan toe zal gaan, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik zeer strikt ben en dat ik de dingen niet snel uit de hand zou/kan laten lopen. Moest het wel uit de hand lopen, zal ik zeker hulp inschakelen.

De reden waarom ik KNPV wil doen is voor de hand liggend. Het is een goede mentale en fysieke uitlaatklep voor de hond, het zorgt voor een betere band (trouw) en voor betere gehoorzaamheid. Daarnaast moet mijn hond ergens ook een verdedigingshond zijn. Niet in die zin dat hij op commando moet aanvallen op straat, maar wel in de zin dat ik hem nergens voor wil zien terug deinzen. Een hond met schrik (en die ken ik maar al te goed), dat ligt me echt niet. Dat vind ik een teleurstelling en zou waarschijnlijk niet lang mijn hond blijven. Samen het karakter en een band opbouwen, dat zie ik volledig zitten. KNPV is ook realistischer dan bijvoorbeeld IPO, wat vaak afgeschreven wordt als de dressuurversie van het echte werk. Geen mouw, niet bijten. Dressuur, dat interesseert me niet zo. Geef mij maar een zelfzekere hond i.p.v. een hond die perfect voet loopt. Daarmee bedoel ik niet dat IPO geen zelfzekere honden kan maken, ik wil met mijn uitspraak zeker geen mensen het harnas in jagen. Ik heb gewoon al enkele IPO-clubs bezocht en erg onder de indruk was ik hier niet van. KNPV spreekt me door zijn realistischer karakter veel meer aan en ook het feit dat het de basis vormt voor de echte politiehonden in Nederland, vind ik toch een meerwaarde. Uiteraard is er ook NVBK, maar dat lijkt me veel moeilijker dan KNPV en misschien minder haalbaar. Of vergis ik me hier in, hoe verhoudt Cat. 3 zich tot PH1?

Cruz, de aanschaf is nog niet voor meteen, dus geen zorgen. Zoals eerder aangehaald, zal ik echter niet veel speelruimte hebben m.b.t. de keuze van een goede club. Ik kan alleen maar hopen dat ze mij een kans geven om er te aarden. Wat bedoel je echter met het meetrainen met een club, ik heb immers geen hond... Ik heb wel al enkele clubs bezocht en daar heb ik dan ook leren kennis maken met een nakomeling van de kennel de Vulcain. Grote hond van 40kg met enorm karakter. Mooi om te zien, maar misschien iets te veel hond voor mij.

Chantal, mijn vriendin heeft inderdaad niet zoveel ervaring met honden. Toch probeer ik haar zoveel mogelijk bij te brengen, kent ze de bevriende Mechelaar ook goed (samen op reis geweest) en gaan we momenteel ook vaak naar het asiel om er te wandelen met de honden. Ik stimuleer haar om veel op te zoeken en veel te lezen, maar dat lukt niet altijd zo goed. Zij is meer de liefdevolle persoon, terwijl ik misschien meer in de andere richting overkom. Niets is echter minder waar, ik heb gewoon eisen. Een pup mag zo schattig zijn als het wil, als het iets verkeerd doet of niet luistert, interesseert me dat allemaal niet meer. Als ik ergens in de zetel zou zitten - bv. kijkend naar een film - en ik geef de hond een commando maar hij doet het niet, dan kan je er zeker van zijn dat ik die hond eerst naar me laat luisteren voor ik verder kijk. Dat is mijn karakter en dat zal nooit veranderen. Dat is ook een van de redenen waarom ik niet echt veel schrik heb dat het verkeerd gaat aflopen. Ik ben consequent tot het autistische toe en laat vooral niet met me 'sollen'. Daarnaast kan ik echter wel liefde tonen en geven, maar respect (en veiligheid) komen op de eerste plaats. Ik zal altijd nadenken (wat ik ook nu al doe in mijn gedachten) over hoe ik bepaalde problemen moet aanpakken, zodat het toch zeker niet aan mij ligt of dat mijn correcties niet verkeerd zullen zijn. Een teefje zie ik ook helemaal niet zitten, juist omdat ik meer die zwaardere, grotere - ben zelf 1m93 - hond wil. Een die tegen een stoot kan, waarmee je kan ravotten en die niet per ongeluk onder mijn voet ligt (bij wijze van spreken). Ik heb al veel kleine Mechelse Herders gezien, en dat vind ik toch minder plezant. 65cm is min. schofthoogte en hij mag gerust wat breder zijn, maar hij moet wel atletisch blijven. Over het overal welkom zijn, dat zou ik niet weten. Het is mogelijk, maar zolang ik mijn hond goed kan socialiseren (hopelijk wil hij dat zelf ook) en mijn naaste kring er geen schrik van moet hebben, trek ik me dat niet zo aan. Ik hoop hem inderdaad wel zoveel mogelijk mee te nemen als ik niet ga werken, want een levensgezel mag het toch wel worden...

Een kleine glimlach kan ik na het lezen van jouw verhaal niet onderdrukken. Je probeert je voorbereiding zo gedetailleerd te doen dat het spontane eronder te lijden heeft. Laat jouw perfectionisme niet de overhand krijgen in jouw relatie met jouw (toekomstige) hond. Probeer niet het plaatje, van hoe de hond moet zijn, nu al in te kleuren. Het is een dier.... Allerlei zaken hebben invloed op hoe de hond zich gaat ontwikkelen. Ik heb nu een aantal honden gehad en de honden hebben overeenkomsten (waarschijnlijk omdat ze steeds door mij worden opgevoed), maar ze zijn ook zooooooo verschillend.
Of jouw hond straks een zelfverzekerde, zeer goed luisterende hond gaat worden, hangt van heel veel dingen af. Maar vooral van de band jij als geleider met je hond hebt opgebouwd. Die band berust met name op vertrouwen. Dus werk mét je hond aan die band en dan gaat het goedkomen. Neem steeds weer een nieuw doel waar je naar toe werkt en wees realistisch in wat haalbaar is en op welke leeftijd iets überhaupt verwacht mag worden. Wees ook niet té strikt, je begint met een kleine pup, die nog moet groeien in karakter. Een té strenge aanpak kan van een zelfverzekerde pup een onzekere volwassen hond maken.

Als je lange werkdagen hebt dan zul je toch 's morgens echt een uur goed bezig moeten zijn met je hond en 's avonds ook, anders krijgt hij te weinig aandacht en komt alles op jouw vriendin terecht. Kan die zo'n hond dan ook aan?

Ik wens jou veel wijsheid!

Als eerste mijn complimenten dat je je zo goed verdiept in alle voors en tegens van een hond voordat je er één aanschaft 

Toch even een kleine vraag, wat gebeurt er als de hond na zeg een jaar of drie niet aan jouw verwachtingen voldoet?
Kun je dan jouw beeld over de ideale hond bijstellen?

Even een voorbeeld, onze Nissa is voor ons en bekenden een schat, maar moet niets hebben van vreemden. Ook met honden "klikt" het niet altijd helaas.
Toen wij haar kochten zag ik mezelf al heerlijk op het strand lopen met een herder die heerlijk met andere honden zou spelen, maar helaas is de realiteit dat ik haar altijd in de gaten moet houden als we een hond tegen komen. Uiteraard hebben we hier veel op getraind, en doen we dit nog, maar het zal er denk ik nooit helemaal uit gaan.
Met andere mensen is ze ook niet geweldig. Als ze haar met rust laten gaat het prima, maar wil men haar direct aanhalen dan deinst ze terug en zal ze snappen als mensen toch door zetten. Ook hiervan had ik gehoopt dat het een heerlijke knuffel zou zijn die iedereen het liefst direct in zijn armen zou springen, maar helaas...
Is ze dan een slechte hond? Nee, absoluut niet. Ze is voor mij een top hond met alleen een gebruiksaanwijzing. Ik heb mijn ideeën bijgesteld en geniet ieder moment van haar ondanks mijn gedachten voordat we haar kochten. Ook ik heb me verdiept in het ras voordat we haar bij de fokker ophaalden, maar iedere hond heeft tenslotte ook nog een eigen karakter.

Hou er dus rekening mee, dat hoe hard je er ook voor werkt, een hond toch anders kan worden dan jij van te voren bedacht hebt.
Als je hier mee om kunt gaan, zeg ik ga er voor en geniet er van!

En toch kan dit ook bij een mechelaar.  Waar ik met mijn eerste teruveren zat, was er een man die geregeld de eerste plaats speelde in de belgische ring met zijn mechel.  Hij koopt vervolgens een tweede bij dezelfde fokker en zelfde lijnen.  Dat was dus een schijtbroek eerste klas.  Die hond is gewoon opgegroeid als huishond.

Ik begrijp jullie reactie hoor. Ergens verwacht ik niet dat het gebeurt (hoewel ik wel weet dat het effectief kán gebeuren) en ergens weet ik ook niet of ik het over mijn hart zal krijgen om een hond na 1 à 2 jaar weg te doen. In Nederland trainen ze vaak honden PH1 en verkopen ze dan aan de politie. Ik vond dit nogal cru en vroeg me af hoe ze dit over hun hart kregen. Maar bij een hond die me echt diep zou teleurstellen (dan moet het echt al goed mis lopen), zou ik het misschien wél kunnen. Het zou afbreuk doen aan de band en zou geen van beide ten goede komen. Dan zou hij waarschijnlijk beter af zijn bij iemand die hem volledig waardeert voor wat hij is...

Vergis je niet in het jachtinstinct van een Mechelaar... mijn teef uit PdT-lijnen (grotendeels) moet ik écht in de gaten houden want als ze wild in haar neus krijgt is ze weg. 
En mijn puberreu van bijna 9 maanden zou zomaar durven happen naar een vreemde, zeker als die wat onzeker op hem reageren. En dat is niet uit angst.... dat beest is nergens van onder de indruk